Als afscheidsfotograaf kom ik als buitenstaander
in een intieme en emotionele situatie terecht.
Ik hoef me geen indringer te voelen,
want men heeft immers gevraagd
of ik alles rondom het afscheid wil vastleggen.
Toch beweeg ik me letterlijk en figuurlijk
behoedzaam rondom alle aanwezigen.
Ik probeer die momenten te vangen die er in mijn ogen
voor een familie later toe zullen doen.
Die laatste blik in de kist, de hand die nog even vol verdriet
en liefdevol door de haren strijkt.
Het sluiten van de deksel.
Van een afstand en soms ook onopgemerkt en
toch heel dichtbij leg ik deze belangrijke momenten,
deze toekomstige herinneringen vast.
Onopgemerkt, want na een tijdje hebben ze geen oog meer voor mij,
meegevoerd als ze zelf al worden in het hele gebeuren dat zich op dat moment voltrekt.
Ik ben opgegaan in de omgeving, in de situatie.
In stilte en nu onopvallend zet ik mijn werk voort
Er ontstaat - zo heb ik inmiddels ervaren - ook altijd een moment
dat ik me letterlijk even naar de achtergrond moet verplaatsen.
Dit is zo’n moment.
Echtgenote, kinderen, kleinkinderen en andere aanwezigen
hebben alleen of in wisselende samenstelling afscheid genomen.
Soms wordt nog een herinnering gedeeld,
of een vaak gebezigde uitspraak die ongetwijfeld
ook na vandaag in de familie nog regelmatig gebruik zal worden.
In de - eigenlijk voor zoveel mensen te, kleine ruimte
is het nu tijd voor een laatste gezamenlijk afscheidsmoment
in de beslotenheid van de eigen kring.
Voordat de kist sluit en men zich naar de kerk begeeft
waar vele genodigden zullen zijn.
Van een afstandje leg ik ook dat moment vast.
Wil je zien welke momenten ik zoal meer vastleg tijdens een uitvaart.
Kijk dan eens verder op deze site.
En heb je vragen, wil je een oriënterend gesprek over de mogelijkheden.
Mijn contactgegevens vind je hier.
P.s. bovenstaande foto is AI-gegenereerd.
Ik deel alleen ‘echte’ foto’s na nadrukkelijke toestemming van een opdrachtgever.
