Ben je er al bijna?
Je denkt er wel eens aan, je hoopt dat het jou niet overkomt,
en dan komt het moment dat het toch gebeurt.
De uitvaartleider belt: “Ben je er al bijna?”
“Eh, ik stap nu in de auto en kom eraan,” antwoord ik.
Thuis van mijn werk, heb ik me snel omgekleed en nog even wat gegeten.
Het is me nog niet eerder gevraagd een avonduitvaart te fotograferen, dus het was even passen en meten.
Die ochtend heb ik het draaiboek nog gecheckt voor de belangrijke momenten en de tijdstippen.
Ik denk ook nog even aan het telefoongesprek dat ik vooraf had met de zoon wiens moeder is overleden.
Ik stelde voor om ook andere momenten van het afscheid vast te leggen,
zoals het sluiten van de kist in het ouderlijk huis en het vertrek daar.
Daar hadden ze niet over nagedacht en hij ging even overleggen.
Ik werd al snel teruggebeld, “we zijn heel blij met je suggesties dus graag.”
En dan dat telefoontje. “Ben je er al bijna?”
Zoals altijd is het mijn bedoeling ook vandaag ruim op tijd te zijn.
Echter ondanks het checken van het draaiboek diezelfde ochtend
heb ik de rest van de dag blijkbaar een verkeerde tijd in mijn hoofd zitten.
Ik kan wel door de grond zakken.
De kist is inmiddels dicht, het vertrek vanuit huis aanstaande,
en dat ga ik dus allemaal niet meer redden. Het is zeker 20 minuten rijden naar hen.
We spreken af dat ik het gezelschap opwacht bij de zaal
waar het afscheid voor familie, vrienden en bekenden zal plaatsvinden.
De hele weg ernaar toe denk ik aan de waardevolle momenten
die nu niet vastgelegd zijn voor de familie.
Bij de zaal waar de avonddienst plaatsvindt stelt de uitvaartleidster me op mijn gemak.
“Het is jammer, het is vervelend, etc., maar je bent er nú, en je bent er
om de mooie momenten die nu komen vast te leggen,” zegt ze. En dat lukt ook.
De familie is blij met de foto’s die ik ze wel kan sturen
en tot mijn verrassing zeggen ze me zeker
aan te prijzen bij de uitvaartleidster voor andere uitvaarten.
En zo kwam het gelukkig toch nog goed.
Maar wat heb ik even stevig gebaald.
De volgende keer check ik de tijden minstens drie keer
én zet ik gelijk een alarmpje op mijn smartwatch.
En hoop dat ik niet wederom hoef te schrikken van een telefoontje met de vraag:
“Ben je er al bijna?.”
Heb jij ook wel eens een dergelijk baal-moment beleefd rondom een belangrijke afspraak?
